Moeilijk weekend in Frankrijk

Afgelopen weekend had ik een race in Magny-Court (F). Ik voelde me al een week slecht en moest constant erg hoesten en soms overgeven. Het was daarom heel fijn dat mijn ouders met me meereisde. Om lekker rustig aan het weekend te beginnen waren we al op woensdag vertrokken voor de 700 km lange reis. Vroeg in de avond kwamen we bij het hotel aan en zijn daarna nog even naar het circuit gereden, een ritje van 20 minuten. Het team had alles al opgebouwd en hebben bij een teammaatje in de camper wat gedronken. Maar niet te lang want ik wilde vroeg naar bed.

Donderdag heb ik mijn pak en helmen laten keuren en heb de afstelling van de motor gecontroleerd samen met mijn monteur. Ons pap en mam waren een rondje rondom het circuit wandelen en ik ben op de fiets het circuit rondgereden. Een paar keer heb ik moeten stoppen om over te geven. Toch maar weer vroeg naar bed met een paracetamol. Deze nacht heb ik verbazingwekkend goed geslapen maar telkens bij het op staan krijg ik weer hoestbuien.

Vrijdag tijdens de eerste training was het circuit nat en net nadat ik mijn tempo opbouwde ging bij het aanremmen, na het rechte stuk, zonder aangeven de voorkant er onderuit. De motor had ook heel veel schade. Je rijdt dan ongeveer 200 km/u en het glijden veroorzaakte dan ook enkele brandblaren op mijn hand. Heel veel andere rijders vielen er gedurende de trainingen. Dit circuit wordt ook vaak bereden door auto’s waardoor er veel rubber bij het aanremmen ligt. Je kunt je voorstellen hoe glad dat wordt als er water op staat. De motor werd weer gerepareerd en uiteindelijk eindigde ik de dag met een mooie 8e plaats.

Zaterdag was het tijdens de training even droog waardoor er wat meer gas gegeven kon worden. Maar ’s middags tijdens de kwalificatie was het circuit weer nat. Dit was typerend voor het weekend en moeilijk, want je moet je telkens aan de veranderende omstandigheden aanpassen. Ik eindigde op een 13e plaats waarmee ik helemaal niet gelukkig was want de 2e groep moet ook nog kwalificeren. Uiteindelijk kwam ik in de totaalstand op een 26e plaats te staan van de 36. Dan maar een inhaalrace rijden.

Tijdens de warm-up op zondagmorgen liep het beter, ik had tijdens het rijden geen last van hoesten maar voelde me slap. Toch wist ik er een redelijke tijd uit te peuteren en eindigde op een 16e plaats. Het zat super dicht op elkaar want als ik een 0.5s sneller had gereden was ik 5e geweest.
De bezoekers stroomde ondertussen massaal binnen en een mooi zonnetje scheen. Het zag er naar uit dat het een droge race zou worden. Ik wist me goed op te peppen en had er vertrouwen in hoewel ik, als het absoluut niet zou gaan, de race eerder zou beëindigen. Mijn start was goed en direct pakte ik al enkele plaatsen. We draaien het lange rechte stuk op en schakel door al mijn versnellingen tot de topsnelheid bereikt wordt. Haal nog enkele rijders in en zie bij het aanremmen van de haakse bocht die er aankomt enkele rijders vallen. Ik kan nog net op tijd stoppen maar kan de motor niet rechtop houden en val heel onschuldig om. Direct pak ik de motor op en zie dat de schakelpook afgebroken is. Hiermee rij ik nog naar de pits maar kan de wedstrijd niet meer vervolgen. Verdomme, weer geen punten en waar ik het meeste bang voor ben is dat ik niet mee mag naar de laatste race in Qatar. Waarschijnlijk heb ik daarvoor nu te weinig punten. In spanning wacht ik de race af en zie dat ik alsnog op een mooie 15e plek in de totaalstand van het WK sta.

Op naar Qatar. Dit is een heel snel circuit met snelle bochten waar ik een heel goed gevoel over heb, dit circuit ligt mij. We zijn daar van 24 t/m 26 oktober.