Weekend met dubbele gevoelens

Ondanks de Corona situatie op dit moment in Spanje, het is oranje, ben ik afgelopen donderdag vertrokken naar het circuit van Motorland Aragon. We hadden het vliegtuig naar Barcelona helemaal voor ons alleen. Vanuit Barcelona zijn we met een huur auto naar het circuit gereden wat zo’n 250 km helemaal afgelegen landinwaarts ligt. Telkens bij het binnenkomen van de paddock wordt je temperatuur gemeten en het constant dragen van een mondkapje is verplicht. Doe je dit niet dan loop je het risico dat je hele team naar huis gestuurd wordt. Het is allemaal goed beveiligd maar wel raar dat er normaal +50.000 toeschouwers zijn en nu geen.

De 3 vrije trainingen op vrijdag en zaterdag verliepen heel goed en ik noteerde regelmatig met een 2e en een 3e tijd. Ik stond dus ook ruim binnen de eerste 30 die rechtstreekst door gaan naar de kwalificatie.

De kwalificatie verliep zoals altijd chaotisch doordat je met 30 rijders de baan op moet die alleen maar naar elkaar kijken en wachten op een juiste sleepje. Wij namen het voortouw en gaven gas! Met nog één ronde te gaan stond ik nog niet in de top 10 maar ik had een goed gevoel. Ik had me in een hele mooie positie gepositioneerd. Uiteindelijk was mijn teammaatje het snelste en op de finish kwam ik 0,077 s te kort op voor de eerste plaats. Maar een 2e plaats is super om een mooie positie om de race te beginnen.

Maar dan als mijn motor terugkomt van de technische keuring…………heel slecht nieuws. Mijn motor blijkt technisch niet in orde waardoor deze afgekeurd wordt!!! De gevolgen zijn groot.  Ik mag in race 1 niet starten. Morgen mag ik wel starten maar dan wel van de allerlaatste plaats. Ik zit er even helemaal doorheen. Waarom kan het niet eens een keer meezitten? Nu zou ik het liefst direct naar huis willen gaan. Daarom trek ik me maar vlug terug op een rustig plekje om even rustig na te denken over wat ik morgen ga doen.

Wanneer adrenaline en emoties weer op een normaal peil zijn (en dat was toch wel weer vrij vlug) is mijn besluit helder. Maar zoals altijd overleg ik alles wat ik wil doen met mijn mentor Arie Vos en mijn hoofdsponsor FORTRON. Ik ga rijden, ik geef nooit op. Als ik dan ook nog zie hoeveel positieve berichtjes ik dan ontvang, dank je wel!

Maar eerst nog de warm-up op zondagmorgen. Super gemotiveerd  ging er vol in. Ik sloot deze warm-up dan ook af met een mooie tweede plaats op 0,2s van de snelste. Even iedereen laten weten dat ik er ben en dat ze rekening met me moeten houden. Op naar de race van vanmiddag.

Daar sta je dan als 35e en laatste op de grid, helemaal achteraan. De rode lichten gaan aan, het gas gaat maximaal open en dan……koppeling los en weg. De eerste motoren draaien al de eerste bocht in terwijl ik nog op start/finish rijdt. Wat een lange rij. Elke bocht probeer ik iemand te pakken en op het lange rechte stuk enkele meer. Zo rij ik ronde na ronde verder naar voren. Soms verlies ik weer een plekje en dan win ik er weer een paar meer. Uiteindelijk met nog 3 ronden te gaan zit ik in een groepje en zie de 8 koplopers bijna niet meer. Dat is jammer want dit gat is niet meer dicht te rijden. Maar ik blijf op kop rijden om te zorgen dat ik niet constant in een gevecht kom. In de laatste ronde kom ik als 9e over start/finish, echt ik ben blij en ook weer niet. Ik ben wel van de 35e naar de 9e plaats terug gereden maar ik zie dat mijn team genoten op het podium staan, daar waar ik ook had kunnen staan. Het gevoel van dat ik hier snel ben neem ik mee naar het volgend weekend want we blijven hier in Aragon om de volgende twee races te rijden.

Tot volgende week.